Disclaimer / waarschuwingen

Het uitgangspunt: De auteurs en het bestuur van de WOZZ hebben niet de bedoeling om zelfdoding te bevorderen. Het uitgangspunt van de WOZZ is dat een arts of hulpverlener die weet dat iemand een doodswens heeft, zal nagaan of men die persoon kan motiveren voor behandelingen die het leven draaglijk kunnen maken. Hulpverleners moeten binnen de grenzen van wet en regelgeving blijven tijdens hun contacten met patiënten.
Behandelingen zijn niet tegestaan wanneer iemand die goed bij zijn verstand is
- ‘wilsbekwaam’ - alle behandelingen weigert en besluit om zelfstandig de verantwoordelijkheid te nemen voor een waardige levensbeëindiging. Een arts dient een behandelverbod te respecteren, ook wanneer hij het niet eens is met de beslissing van de patiënt om het leven te beëindigen.

Zelfdoding is niet verboden maar sommige vormen van hulp zijn dat wel.
Het geven van informatie, het voeren van gesprekken en het bieden van morele steun gelden volgens een arrest van de Hoge Raad niet als strafbare vormen van hulp (zie hoofdstuk 6 van het boek)

De lezer blijft zelf verantwoordelijk voor het in acht nemen van de wet.
Daarbij dient ook het eigen geweten als kompas. Dat kompas hebben de naasten nodig wanneer de wet niet duidelijk is waar de grens ligt tussen
enerzijds:
- gesprekken voeren, informatie geven en morele steun bij levensbeëindiging (dat mag)
En anderzijds:
- hulp die opzettelijk de dood van een ander veroorzaakt of die aanzet tot zelfdoding (dat mag niet). De bewijslast dat er opzet in het spel is, ligt bij de officier van justitie.

Uitsluitend artsen mogen - binnen strikte wettelijke grenzen - dingen doen die met opzet de dood veroorzaken.